![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9065.jpeg\")
To był chyba jeden z najpiękniejszych odcinków trasy Euro Velo 10, dodatkowo pokonany w chyba najlepszym momencie roku. I pomyśleć, że to zadziało się zupełnie przypadkowo!
\nLubię sierpień. Zawsze kojarzył mi się z pełnią lata. I w przeciwieństwie do szalonego i nieprzewidywalnego lipca, sierpień zawsze był w moim odczuciu wyważony, nasycony ciepłem, z odrobiną jesiennej nostalgii - poranne mgły, ze słońcem już nieco leniwym, jakby szykowało się do urlopu po czerwcowej i lipcowej wzmożonej pracy. Żniwa, mimozy, jarzębina, pierwsze spadające liście, rosa, chłodne poranki, szybkie wieczory.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9072.jpeg\")
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9076.jpeg\")
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9143.jpeg\")
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9080.jpeg\")
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9089.jpeg\")
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9085.jpeg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9135.jpeg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9205.jpeg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9140.jpeg\")
Praktyczne wskazówki
\nPrzygotuj nawigację i cierpliwość - turyści potrafią być nieprzewidywalni, zarówno w ilości, jak i w zachowaniach 😀
\nW sezonie nie będzie problemu z uzupełnieniem zapasów wody czy jedzenia, sa otwarte restauracje, sklepy i sklepiki.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9156.jpeg\")
\nMiejsca noclegowe - do wyboru, do koloru, na każdą kieszeń i każde warunki. Warto rozeznać się w temacie wcześniej - w wysokim sezonie może być pełne obłożenie, poza sezonem - pozamykane. A jeśli lubicie spontanicznie, na bieżąco - sądzę, że również nie będzie problemu - jest sporo ogłoszeń, tabliczek reklamujących wolne pokoje.
\nSzlak jest bezpieczny, niezwykle malowniczy i bardzo satysfakcjonujący, a jeśli lubicie przyrodę, późne lato i wrzosy - to \"satysfakcja gwarantowana\".
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9125.jpeg\")
Nieoczywisty niezbędnik
\nZ nieoczywistych rzeczy, jakie warto ze sobą zabrać, to coś na komary i coś na słońce.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/IMG_9117.jpeg\")
Podsumowanie
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/14/Zrzut-ekranu-2026-04-4-o-20.06.03.png\")
o przejeździe – cytat z wpisu na FB
\nZ tym Helem to zawsze było coś nie tak, aby go przejechać w całości. Niby tak blisko, a zawsze coś. Bo jak tu dojechać, jak wrócić, a co jak nie będzie miejsca, a korki, a brak noclegów… Aż w końcu, dziękuję Kamil za wypowiedzenie tego głośno, przecież jest sezon turystyczny, pływają promy! Ostateczny plan – sobota rano – prom na Hel i wracam rowerem tyle ile się da, byle do Gdyni, bo tam już jest komunikacja przyzwoita (w sensie można wrócić z rowerem).
\nPogoda była przecudowna, cały Hel – wiatr w plecy, a później to już różnie. Ale jak tylko zobaczyłam tabliczkę „Kosakowo” to cała reszta trasy była formalnością. A gdy już znalazłam się na pasie nadmorskim to prawie jakbym była w domu na kanapie. Z Gdańska do domu podjechałam tramwajem 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_8894-kopia-2-2.jpeg\")
\nKilka słów o trasie
\nSzlak rowerowy prowadzący przez Hel jest jednym z łączników trasy rowerowej Velo Baltica (Eurovelo 10). Trasa z Władysławowa do Helu, licząca niecałe 40 kilometrów, jest nieskomplikowana, prosta i nie można się na niej zgubić. Przy okazji można zwiedzić obiekty militarne, dobrze zjeść, powylegiwać się na plaży – po uprzednim rozwiązaniu dylematu – od strony pełnego morza czy od strony zatoki. Od przybytku głowa nie boli 😀 I jeśli tylko nie przeszkadzają nam w sezonie tłumy turystów – można świetnie spędzić czas.
\nTo chyba jeden z najbardziej naszpikowanych ciekawymi miejscami fragment trasy. Nie dość, że jedziemy przez cały Półwysep Helski, to na koniec trafiamy do Trójmiasta. Trudny wybór – gdzie się zatrzymać, co zobaczyć…
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_8849-kopia.jpeg\")
\nA taki był mój plan
\nW sobotę rano przyjeżdżam na Długie Pobrzeże w Gdańsku, wsiadam z rowerem na prom Żeglugi Gdańskiej, płynę bezpośrednio na Hel, i stamtąd wracam do Gdańska, ile się da. Dlaczego ile się da? Dlatego, że zbliżając się do Kosakowa, jesteśmy już w „zasięgu” komunikacji miejskiej, do której na pewno „się dopchamy”. Czy to pociąg, czy autobus, czy kolej podmiejska – damy radę wrócić do domu w przypadku opadnięcia z sił, niesprzyjającej pogody, czy po prostu braku ochoty jeżdżenia rowerem po mieście.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_8902-kopia-2.jpeg\")
\nAtrakcje po drodze – zgodnie z kierunkiem jazdy
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_8909-kopia-2.jpeg\")
\nO wrażeniach
\n„Jeju jak tu pięknie” – tak chyba można określić ten fragment północnej granicy Polski. Jedziemy wąskim kawałkiem lądu, z jednej strony mamy Morze Bałtyckie, z drugiej – Zatokę Pucką. Mamy lasy, plaże, wodę, latających kitesurferów, żaglówki, paralotnie, dziką przyrodę, kramy z pamiątkami, jedzeniem i wszystkim czego dusza zapragnie. Oczywiście w sezonie. Poza sezonem – wypadałoby mieć ze sobą jedzenie i picie 😀 I jeśli dodatkowo traficie na wiatr w plecy… Bajka. Na całej trasie z Helu do Gdańska mamy kilka miejsc ze spektakularnymi widokami, mijamy conajmniej 4 mola, z których widok zawsze jest godny zapamiętania. Dodajmy do tego rejs promem – już samo wypłynięcie na Zatokę dostarcza nam niesamowitych widoków – stocznie, Twierdza Wisłoujście z zupełnie innej perspektywy, a później fragment trójmiejskiego wybrzeża, i na sam koniec – koniec Polski widziany z perspektywy wody. Cudo. Dodatkowo trasa nie jest wymagająca – nie ma tutaj wielkich przewyższeń czy stromych podjazdów (no dobra, jest jeden, ale umówmy się – w trakcie pchania roweru pod górę możemy przyjrzeć się zabytkowemu kościołowi, uwaga jest odwrócona, metry mijają, górka się kończy, jedziemy dalej). Cały czas poruszamy się wyznaczonym szlakiem, kilka fragmentów trasy dzielimy z samochodami (ruch jest niewielki), by po chwili mieć całą drogę dla siebie (na przykład jadąc przez Rezerwat Beka). Od Gdyni – jesteśmy już w mieście, więc włączamy uwagę i skupienie, podziwiając Bazę Kontenerową, przedzieramy się przez Centrum i znów – jesteśmy na drodze rowerowej.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_8934-kopia-2-2.jpeg\")
\nO kwestiach organizacyjnych
\nWiele zależy od sezonu/pory roku i kondycji. Już mówię czemu. W sezonie wakacyjnym oraz w czasie długich weekendów może być problem z powrotem z Helu pociągiem. Na forach i grupach krążą legendy o wpychaniu i upychaniu rowerów i ludzi na stacji kolejowej. Podobne informacje krążą o stacji we Władysławowie. Dlatego też, nie chcąc ryzykować, obrałam kierunek z Helu do domu. Natomiast przyjazd na Hel pociągiem nie powinien stwarzać problemów. Oczywiście bilety warto kupić odpowiednio wcześniej.
\nW jednej z opcji chciałyśmy z koleżanką zanocować na Helu – ale w sezonie wakacyjnym nie dałyśmy rady zarezerwować sensownego noclegu w rozsądnej cenie. Poza sezonem – miejsca noclegowe mogą być najzwyczajniej w świecie nieczynne/zamknięte.
\nPrzyjazd samochodem w sezonie to ryzykowne zagranie, chyba że spędzacie tu więcej niż jeden dzień 😀
\nJeśli chodzi o prom – nie miałam problemu z zakupem biletów. Natomiast adnotacja na stronie, że rejs z Helu do Gdańska, wieczorny/popołudniowy, odbędzie się przy odpowiedniej ilości chętnych, była dodatkowym argumentem za kierunkiem „z Helu”. A szkoda, bo o wiele więcej satysfakcji sprawiłoby jechanie na Hel. Któregoś roku miałam przyjemność przyjazdu do Jastarni i widoki, jakie miałam na sam koniec, bardzo wynagradzały poniesiony wysiłek. Ale jeżeli chcecie mieć pewność, że uda się wrócić – warto przeanalizować różne opcje i ocenić ryzyko.
\nJedną z opcji jest również jazda w obie strony – rano jedziemy na Hel, a po południu i pysznej rybce, wracamy do domu. Też super sprawa.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_8947-kopia-2.jpeg\")
\nPodsumowanie wydatków
\nBilet na prom – 135,00 zł – jedna osoba dorosła + rower + w jedną stronę
Bilet na tramwaj – ok 5,00 zł
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_8993-kopia-2.jpeg\")
\nPodsumowanie jazdy
\nDystans – 107,32 km
Czas samej jazdy – około 7 godzin
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/Zrzut-ekranu-2025-10-12-o-11.11.13.png\")
\nNiezbędnik
\nPoczątek/koniec Gdańsk-Hel-Gdańsk
Długość trasy – 107 km
Kiedy jechać – każda pora jest dobra, tylko uwaga – w sezonie na ścieżkach będzie mnóstwo ludzi, nie zawsze rowerowo ogarniętych.
Czym jechać – każdy rower da radę, jeśli szosa – może wytrząść na kostce i płytach.
Co zabrać ze sobą – jeśli w sezonie – cierpliwość i krem SPF 50+, jeśli poza sezonem – jedzenie i picie może się przydać.
Jak dojechać – samochodem, pociągiem, promem (tramwaj wodny), rowerem
Gdzie się zatrzymać – ogromna baza noclegowa w sezonie – hotele, campingi, pola namiotowe, pensjonaty, kwatery prywatne. Warto rozejrzeć się po okolicznych miejscowościach – Władysławowo, Jastrzębia Góra (północny koniec Polski), Puck.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/13/IMG_9004-kopia-2.jpeg\")
\nNiesiona optymizmem i skupiona na celu, jakim było przejechanie północnej granicy Polski, w piątkowe popołudnie wyruszyłam pociągiem do Suwałk – do niedawna najzimniejszego miasta w Polsce.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8475.jpeg\")
\nKilka słów o Green Velo
\nWschodni Szlak Rowerowy Green Velo – gdy pierwszy raz zobaczyłam ten szlak na mapie – zapragnęłam go przejechać tu, teraz, natychmiast, bez względu na wszystko. Jest to najdłuższy i, zaryzykuję to stwierdzenie, najbardziej zróżnicowany szlak w Polsce.
\nI jak tu się nie skusić – spójne oznakowanie, aplikacja, super działająca strona internetowa z ważnymi informacjami, mapami, ciekawymi miejscami do odwiedzenia, szlakami towarzyszącymi, wydarzeniami… Na prawdę świetnie przygotowany projekt. Tylko pamiętajcie, że szlak ma już swoje lata (początki planowania 2007 rok), i miejscami trzeba wybaczyć zaniedbane fragmenty trasy, poniszczone MORy czy zniszczona nawierzchnię. Ale po tym kawałeczku, jaki udało mi się przejechać, jestem prawie pewna, że te minusy są do wybaczenia.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8399.jpeg\")
\nA taki był mój plan
\nPiątek – podróż pociągiem z Gdańska do Suwałk (przez Warszawę)
Sobota – Suwałki-Gołdap – 103 km
Niedziela – Gołdap – Bartoszyce – 124 km, ile się uda – powrót autem
Ostatecznie dojechałam z Suwałk do Srokowa. Przejechałam łącznie około 168 kilometrów, które dały mi mocno w kość. Wiejący w twarz wiatr znacznie utrudniał pokonywanie momentami bardzo piaszczystych fragmentów trasy, deszcz wymusił dłuższą przerwę w jeździe, dokładając do zmęczenia – wychłodzenie i najzwyklejsze w życiu znużenie. Dodatkowo zniechęcająco do dalszej jazdy na rowerze działał przewidywany czas powrotu do domu, wprawdzie autem, ale jednak. Gdybym uparła się jechać do Bartoszyc (zgodnie z pierwotnym planem idealnym), w domu byłabym bardzo późno, i bardzo zmęczona.
\nZapytacie o kierunek jazdy – szlakiem można jechać w obie strony, niezależnie od kierunku – jest dość dobrze oznakowany. Patrząc na profil wysokości – jadąc z północy na wschód, i dalej, na południe będziemy jechać pod górkę. Niektórzy sugerują ten kierunek osobom preferującym oddalanie się od cywilizacji 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8428.jpeg\")
\nAtrakcje po drodze – zgodnie z kierunkiem jazdy
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8480.jpeg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8443.jpeg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8536.jpeg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8557.jpeg\")
\nO wrażeniach
\nJestem pod ogromnym pozytywnym wrażeniem przygotowania – oznakowanie, zróżnicowanie nawierzchni – w jednej chwili z lasów i łąk przenosisz się na ślad starej kolei wąskotorowej prowadzący między bagniskami i rozlewiskami. Asfalt, szuter, piach, płyty, bruk. Do tego dzika przyroda na zmianę z intrygującymi miejscami.
\nNa trasie, według zapewnień co 10 km w rzeczywistości różnie, znajdują się MOR-y czyli Miejsca Odpoczynku Rowerzystów. Są tu altany, ławeczki, stoliki, tablice z mapami i ogłoszeniami, śmietniki i czasami toalety lub sprzęt do serwisu roweru.
\nPo roku pamiętam jedno – było trudno. Wiatr, deszcz, nawierzchnia, podjazdy – często połączone ze słabą nawierzchnią, i oznakowanie – dobrze mieć włączoną nawigację. Z dobrych wrażeń – widoki, miejsca, pustka, cisza, MOR-y z mapami, stołami, naklejkami z kontaktem do mobilnego serwisu rowerowego/pomocy rowerowej. Tutaj nie warto się spieszyć – zatrzymajcie się, aby zrobić zdjęcia, zjeść kanapkę z widokiem na jezioro, wdrapcie się na mosty w Stańczykach (legalnie oczywiście), zajrzyjcie do mijanych kościołów, a gdy macie siły i chęć – pozbaczajcie z trasy – Rapa, Mamerki, Hochwald, tężnie w Gołdapi, Puszcza Romincka, wieże widokowe, cmentarze… tutaj nie można się nudzić 😀 Ah, i cudownie jedzie się fragmentami wytyczonymi śladem dawnej kolei żelaznej – na trasie można natrafić na tablice informacyjne przybliżające historię. I uwaga na łosie 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8473.jpeg\")
\nO kwestiach organizacyjnych
\nNiektórzy idą na żywioł, inni wolą zaplanować noclegi dużo wcześniej. Poleciłabym zaplanować i zarezerwować noclegi wcześniej – pierwszy etap był tak długi właśnie ze względu na dostępność noclegów spełniających moje oczekiwania. Warto też mieć ze sobą zapas wody i jedzenia – nie zawsze w mijanych miejscowościach są otwarte sklepiki. Warto zrobić fotkę naklejki z kontaktem do mobilnego serwisu rowerowego – w 2024 roku były na każdym MOR-ze. Nawigacja – własna, plus aplikacja, i przygotowane mapy offline – nie zawsze, nie wszędzie jest zasięg. I co najważniejsze – to nie jest płaska i bardzo łatwa trasa – są podjazdy, różne nawierzchnie, czasami pchałam, czasami zakopywałam się w piachu albo zsiadałam na prawdziwych kocich łbach. Czasami jechałam 10 km/h po asfalcie, który wyglądał jak sito – masaż wibracyjny w gratisie. Gotówka – warto mieć ze sobą.
\nDojazd – do Suwałk bez problemu można dojechać pociągiem. Żeby wrócić do cywilizacji – trzeba troszkę pokombinować. Pisząc ten tekst we wrześniu 2025 roku – sprawdzam opcje powrotu z trasy (jeśli nie chcecie dojechać do Elbląga) – pociąg (z Korsze, Pieniężno, Wysoka Braniewska i Braniewo) oraz autokar (z Giżycka). W 2024 roku nie miałam żadnej opcji oprócz transportu prywatnego.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/IMG_8422.jpeg\")
\nPodsumowanie wydatków
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/Zrzut-ekranu-2025-09-20-o-14.10.16.png\")
Podsumowanie jazdy
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/Zrzut-ekranu-2025-09-20-o-13.41.53.png\")
Niezbędnik
\nPoczątek/koniec Suwałki – Srokowo
Długość trasy 168 km
Kiedy jechać najpiękniej we wrześniu – można trafić na pyszne dożynki 😀 zimą może być trudno ze względu na śnieg na trasie
Czym jechać z rowerem szosowym może być problem, a tak, to każdy powinien dać radę
Co zabrać ze sobą coś na komary, gotówkę, nawigację, jedzenie i picie na trasę, krem SPF 50+
Jak dojechać pociągiem, autokarem, samochodem
Gdzie się zatrzymać polecam zaplanować noclegi wcześniej, na trasie reklamują się miejsca przyjazne rowerzystom, gdzie najpewniej „na spontana” uda się zanocować. Wiele osób nocuje „pod chmurką”. Na pewno uda się znaleźć klimatyczne miejsca.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/12/Zrzut-ekranu-2025-09-24-o-13.05.59-kopia.png\")
Na ten wyjazd nie trzeba było mnie długo namawiać. Doświadczenie z 2003 roku podpowiadało, że może być tylko lepiej. Wiedziałam czego się spodziewać, wiedziałam, że dam radę, a przede wszystkim – była to okazja do sprawdzenia nowego roweru w jego „naturalnym środowisku”. Na długim, szosowym dystansie.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/11/IMG_5040-2048x1536-3.jpeg\")
\nZgodnie z plakatem promującym – I Gdańska Pielgrzymka Rowerowa Gdańsk-Wilno trwała od 20 do 28 sierpnia 2004 roku. Udało mi się niedawno odnaleźć notatki i „tajne plany”, stąd z dość sporą dokładnością mogę opowiedzieć ile kilometrów czekało na nas w poszczególnych dniach pielgrzymowania.
\nŁącznie przejechaliśmy ponad 570 kilometrów w 6 dni. Nocowaliśmy w internatach, salach gimnastycznych, pokojach gościnnych w klasztorze. Mój kalendarz milczy – zarówno jeśli chodzi o dystanse i czas, jak i o wrażenia. Całe szczęście, że z tego wyjazdu pamiętam nieco więcej.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/11/IMG_5037-1486x2048.jpeg\")
\nPrzede wszystkim zaufałam doświadczeniu innych – nawigację, zwiedzanie – poddałam się grupie. Młodzież, jak to młodzież – dobrze się bawiła. Byliśmy na wakacjach, byliśmy w drodze, beztrosko ale z intencjami, po prostu jechaliśmy. Bagaże jechały w samochodzie obok, jechał też z nami samochód serwisowy – w każdym momencie mogliśmy z niego skorzystać. Była to bardzo komfortowa sytuacja, zwłaszcza, że dystanse dzienne były długie, a auto dawało poczucie bezpieczeństwa.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/11/IMG_5038-2048x1536.jpeg\")
\nNie pamiętam, jaka była pogoda, gdy wyruszaliśmy spod kościoła pod wezwaniem św. Ojca Pio na gdańskim Ujeścisku, za to pamiętam doskonale, że na Wyspie Sobieszewskiej okupowaliśmy kioski i sklepy, i wykupiliśmy chyba wszystkie dostępne w okolicy peleryny przeciwdeszczowe.
\nW Elblągu zatrzymaliśmy się koło dużego centrum handlowego i tam, na zmianę, chodziliśmy do toalet, żeby chociaż trochę się ogrzać i wysuszyć pod suszarkami do rąk w toaletach. Zaraz po tym był długi podjazd pod wysoczyznę elbląską, wszystko po to, aby po ponad 100 km dojechać do Ornety – pierwszego noclegu.
\nDrugiego dnia jazdy czekała nas wizyta w Sanktuarium w Stoczku Klasztornym, a nocleg zaplanowany był w Sanktuarium w Świętej Lipce. I jako że to był sierpień – pielgrzymkowy, wakacyjny miesiąc z literką R – było tu bardzo dużo ślubów. Co chwila jakaś para nowożeńców przejeżdżała przez bramę. I jakoś tak się złożyło, że z koleżanką dojechałyśmy z pierwszą grupą, i tak jakoś po ogarnięciu się – stanęliśmy wszyscy „na bramie”. Zebrane w ten sposób fanty zostały kilka dni później wykorzystane na Litwie do negocjacji warunków noclegowych w pewnym internacie. 😀
\nKolejne dni nie zapisały się jakoś szczególnie w mojej pamięci. W Suwałkach, przez które przejeżdżaliśmy, żartowaliśmy z bieguna zimna. I nic poza tym. Aż do ostatniego dnia. Do przejechania mieliśmy odcinek z Alytus (Olita) do Wilna. Sto siedemnaście ostatnich kilometrów. Szósty dzień. Było zimno, wiało w twarz, padało. Pogoda była paskudna do tego stopnia, że byliśmy przekonani, że jakiekolwiek zatrzymanie się w przypadkowym miejscu grozi zamarznięciem. Zatrzymaliśmy się. Przy długiej prostej drodze, pod wiatr oczywiście, przy jakimś barze? Restauracji? Piliśmy tam gorące herbaty i kawy. Grzaliśmy się, żeby poczuć palce rąk. Wszyscy marzyliśmy o dojechaniu na miejsce, długim gorącym prysznicu, suchych ubraniach i rzuceniu rowerów w kąt (przynajmniej do następnego dnia).
\nKiedy już udało się dojechać do szkoły, bo w szkole mieliśmy nocować przez kolejne kilka dni, okazało się, że nie ma ciepłej wody. No bo przecież jest sierpień, są wakacje, szkoła jest zamknięta… Całe szczęście ruszyła zimna woda… A ciepła dopiero następnego dnia. I nigdy nie zapomnę tego lodowatego prysznica po całym lodowatym i mokrym dniu… Nasze krzyki niosły się po całej dzielnicy… Całe szczęście następnego dnia ciepłej wody już nie brakowało. Ale doskonale pamiętam, jak tuż po przyjeździe, wstawialiśmy rowery do sali gimnastycznej i biegliśmy po bagaże, byle tylko szybciej się umyć…
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/11/Zrzut-ekranu-2025-05-13-o-21.47.53.png\")
Zwiedzanie Wilna i okolic
\nWilno pamiętam kilkoma migawkami – wąska kaplica w Ostrej Bramie, piękne kościoły, wąskie ulice, pełno zieleni, życzliwość. Cmentarz wśród zieleni, na skarpie, widok na jezioro, kładkę i zamek na jeziorze – Troki.
\nA teraz lista faktów – kilka obowiązkowych punktów na mapie Wilna – do odwiedzenia przynajmniej raz.
\nCo zwiedziliśmy w drodze do i z 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/11/IMG_4141-2048x1536.jpg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/11/IMG_9484-2048x1536.jpeg\")
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/11/IMG_4783-2048x1536.jpeg\")
\nDo domu wróciliśmy późno w nocy – zmęczeni, szczęśliwi, pełni wrażeń, nowych wspomnień, znajomości.
I oczywiście – z planami na kolejny rok – Bazylika Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – Mariazell – narodowe sanktuarium Austrii.
I tak z perspektywy prawie 20 lat, myślę sobie, że chętnie wróciłabym do Wilna. Spojrzała jeszcze raz na te wszystkie miejsca – tym razem spokojnym, dojrzałym i świadomym okiem. Niekoniecznie na rowerze. Ale na pewno z dużym zapasem czasu, cierpliwości i świadomości tego, co widzę.
\nZdjęcia do tego wpisu pochodzą z współczesnych czasów, nie udało mi się dotrzeć do tamtejszych zdjęć.
", "image": "https://funia.eu/media/posts/11/IMG_5040-2048x1536-4.jpeg", "author": { "name": "funia" }, "tags": [ "rower", "pielgrzymka rowerowa", "Wilno", "Polska", "Litwa" ], "date_published": "2026-04-04T15:02:54+02:00", "date_modified": "2026-04-04T15:02:54+02:00" }, { "id": "https://funia.eu/polnocna-granica-polski-z-gdanska-do-elblaga-4-lipca-2024-roku/", "url": "https://funia.eu/polnocna-granica-polski-z-gdanska-do-elblaga-4-lipca-2024-roku/", "title": "Północna granica Polski – z Gdańska do Elbląga – 4 lipca 2024 roku", "summary": "Jak to czasami bywa – na trasach zdarzają się mało ciekawe odcinki.", "content_html": "Jak to czasami bywa – na trasach zdarzają się mało ciekawe odcinki. Trzeba je przejechać, a później odkryć, że może jednak są ciekawe. Zobaczyć coś, czego „normalnie” by się nie zaplanowało. Dojechać do domu, doczytać, i wrócić. A w trakcie – błogiej nieświadomości niesamowitości mijanych – dać myślom płynąć i odpłynąć. Takie fragmenty tras to dla mnie czas na oczyszczenie głowy, myśli chaotycznie krążą tylko po to, żeby sobie w końcu pójść. Czasami sobie podśpiewuję po cichu, czasami rozmawiam na głos/szeptem sama ze sobą. Takie fragmenty też są potrzebne. I takim etapem była dla mnie jazda Euro Velo / R10 z Gdańska do Elbląga.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/IMG_7662-2048x1536.jpeg\")
\nZaczęły się wakacje, rozpoczął się zaplanowany urlop, i pojawił się jeden dzień bez planów. Dodatkowo tego dnia nikt niczego ode mnie nie chciał, nie byłam nigdzie potrzebna, świat sobie doskonale beze mnie radził – więc jak tu nie skorzystać? Pojechałam!
\nO trasie
\nKorzystałam z oficjalnego przebiegu R10 – Gdańsk-Elbląg. Wystartowałam spod srebrnego drzewa na Targu Węglowym, finiszowałam – na Starym Rynku w Elblągu. Z jednego Starego Miasta do drugiego Starego Miasta.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/IMG_7621-1536x2048.jpeg\")
\nNawierzchnia była przeróżna, ale przyzwoita – ścieżki rowerowe, asfalt, kilka kilometrów leśnych dróg – od Mikoszewa do Jantaru. Nie trzeba się obawiać tego fragmentu – trasa jest dobrze przygotowana.
Przejechałam nieco ponad 70 kilometrów – licząc przeprawę promem.
Czas jazdy – około 5 godzin – wliczając w to przystanki i przeprawę promem; około 4 godzin – samej jazdy.
Profil – bardzo płaski, rekreacyjny, nie zapadły mi w pamięć mordercze górki, niebezpieczne zjazdy czy inne niespodzianki.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/IMG_7645-2048x1536.jpeg\")
Atrakcje i ciekawostki na trasie
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/IMG_7638-2048x1536.jpeg\")
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/IMG_7660-1536x2048.jpeg\")
\nO wrażeniach
\nTrochę nudno, trochę monotonnie i niezbyt spektakularnie – pomijając Gdańsk, Elbląg i przeprawę promową Świbno-Mikoszewo. Dla rozkochanych w przyrodzie, rezerwatach, ostojach – trasa nad wyraz ciekawa. Zarezerwujcie więcej czasu na spacer do ujścia Wisły do Bałtyku, do Ptasiego Raju i na przystanki po drodze.
I znów – nastrój i nastawienie – jak najbardziej pozytywne i wyluzowane – jestem u siebie, jechałam tędy kilkukrotnie – czy to na rajdach, czy to po prostu, czy z ciekawości. Bez obaw, że się zgubię, ze spokojem, że już tu byłam i widziałam. Zleciało szybko i przyjemnie. Z przyjemnym finiszem w pięknym Elblągu.
Uwaga – na trasie pierwszy raz spotkałam się z tablicami ostrzegającymi przed barszczem Sosnowskiego. Faktycznie był sporych rozmiarów i robił wrażenie.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/IMG_7646-1-1536x2048.jpeg\")
O kwestiach organizacyjnych
\nZarówno Gdańsk, jak i Elbląg są bardzo dobrze skomunikowane. Do każdego z tych miast dojedziemy wygodnie pociągiem (przeróżne opcje cenowe i komfortowe do wyboru). Jak również między miastami – połączenia są przyzwoite. I jak zawsze – w sezonie warto zastanowić się nad wcześniejszym zakupem biletów – ze względu na przewóz rowerów. Bazy noclegowa i gastronomiczna – w obu miastach są urozmaicone – na każdą kieszeń znajdzie się opcja noclegu i jedzenia.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/IMG_7658-2048x1536.jpeg\")
Niezbędnik
\nPoczątek / koniec Gdańsk – Elbląg
\nDługość trasy 70 km
\nKiedy jechać Każda pora roku jest dobra. W sezonie wakacyjnym – może być spory ruch na trasie z Gdańska do Mikoszewa (w tym tłok na promie), wtedy trzeba liczyć się z dodatkową chwilą oczekiwania na prom. No i mnóstwem komarów. Niezależnie od terminu – koniecznie sprawdźcie czy przeprawa jest czynna. Jeśli nie – macie do dyspozycji Wiślaną Trasę Rowerową EV9 – lewo i prawobrzeżną. Kilkanaście kilometrów więcej lub lekka modyfikacja trasy.
\nCzym jechać Każdy rower poradzi sobie z tą trasą, aczkolwiek wybierając szosę – polecam za Mikoszewem trzymać się drogi głównej. Na leśnych ścieżkach może być nieciekawie 😀
\nCo zabrać ze sobą W czasie „sezonu komarowego” – koniecznie coś na komary. Obowiązkowo zawsze miej ze sobą krem z filtrem SPF 50. Jeśli jesteś alergikiem lub masz bardzo wrażliwą skórę – rozważ dodatkową ochronę przed barszczem Sosnowskiego. Całe szczęście to tylko ułamek trasy.
\nJak dojechać Samochodem, pociągiem. Obydwa miasta są bardzo skomunikowane, również ze sobą 😀
\nGdzie się zatrzymać Do wyboru, do koloru! Jak to w dużych miastach – do dyspozycji mamy hotele, hostele, kwatery prywatne, pola namiotowe, pensjonaty, łodzie, łódki…
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/10/Zrzut-ekranu-2025-03-21-o-21.32.35.png\")
No to postanowione – przejadę polski fragment Euro Velo 10. I w tym momencie rozpoczęła się zabawa. kombinowanie i planowanie niczym rozwiązywanie łamigłówek logicznych. A że to lubię – poczułam się znów w swoim żywiole. Do zgrania miałam – urlopy (mój i koleżanki), PKP – lub ogólnie dojazd i powrót do miejsca startu i mety, kierunek jazdy, własne siły. W drugiej kolejności – noclegi, których planowanie nie okazało się takie oczywiste, jak mogłoby się na początku wydawać. Wiele obiektów było już zajętych albo nie spełniających oczekiwań, a to zmuszało mnie to zmian w etapach. Podczas planowania całego EV10 plany miałam od zupełnie szalonych – jadę wszystko „na raz”, do tych bardziej rozsądnych i oszczędnych urlopowo – w piątek po pracy pociąg, sobota i niedziela – rower, i w niedzielę wieczorem powrót do domu.
\nOstatecznie, biorąc pod uwagę tremę związaną z samodzielnym zaplanowaniem kilkudniowego wyjazdu – i wszystkie związane z tym obawy i lęki, hamując niepoprawny optymizm, ustaliłam ostateczny plan.
Zapraszam Was do poczytania o tym, jak zaplanowałam i zrealizowałam pierwszy etap zdobywania północnej granicy Polski.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5612-2048x1536.jpeg\")
\nSzlak/trasa
\nEuro Velo 10 to międzynarodowy szlak rowerowy dookoła basenu Morza Bałtyckiego o długości 9100 km, przebiegający przez 9 krajów.
\nŚlad GPX pobrałam ze strony velomapa (są tutaj tylko oficjalne szlaki, na bieżąco aktualizowane). Postanowiłam trzymać się oficjalnego przebiegu trasy, ponieważ nie miałam pewności jak mi pójdzie, a część atrakcji znajdujących się w na i w pobliżu trasy – miałam okazję zobaczyć i odwiedzić wcześniej. Poza tym, mieszkam na północy Polski, więc nie są to rejony w moim odczuciu bardzo odległe, do których przyjazd jest dużym przedsięwzięciem.
\nKierunek jazdy
\nZ zachodu na wschód. Dlaczego tak? Już wyjaśniam. Na grupach dyskusyjnych bardzo często padało to pytanie, i przyznam szczerze, gdy je zobaczyłam po raz pierwszy pomyślałam sobie – WTF!? Jakie znaczenie ma kierunek?? Otóż ma. Czytając wpisy osób, które przejechały EV10, pytanie nabierało sensu, a wybór kierunku stawał się ważny (na pewno dla początkującego). No więc – dlaczego? Ano dlatego, że opierając się na statystykach – częściej wieją u nas wiatry zachodnie (takie z zachodu 😀 ), więc jadąc ze Świnoujścia – mamy wspomaganie.
\nStart-Stop
\nZaczynam w Świnoujściu – jest najdalej od domu, najtrudniej tu dojechać – więc jest najbardziej czasochłonne. Wszystkie inne nieprzejechane fragmenty będą już bliżej domu – w zasięgu wygodniejszego dojazdu czy to pociągiem, czy to samochodem. I mniej czasochłonne. Jak się później okazało – decyzja była dobra, a ostatni element układanki północnej granicy Polski przejechałam „prosto z biura do pociągu i cyk do domu”. Ale to w kolejnych wpisach.
\nEtapy – dystanse do przejechania
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/Zrzut-ekranu-2025-02-23-o-10.28.51.png\")
Dojazd – powrót
\nPKP – uwaga! Przez Poznań! 😀
Wprawdzie nie było czasu na zwiedzanie, ale było go odpowiednio dużo na spokojną przesiadkę. Na tamten czas i doświadczenie – było to dla mnie najlepsze połączenie – jechałam sama, z rowerem i sakwami, nie znałam dworca w Poznaniu, nie przesiadałam się tutaj, nie wiedziałam czego się spodziewać – ile czasu zajmie mi znalezienie tablicy informacyjnej a potem peronu, czy będzie opóźnienie, jeśli tak – to jakie? W efekcie wyszło całkiem fajnie – spokojnie się odnalazłam, kupiłam coś do jedzenia, pokonałam windy i schody, i zrobiłam kilka zdjęć. Dobrze jest się nie spieszyć.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5453-1536x2048.jpeg\")
\nDo Świnoujścia dojechałam późnym wieczorem – przeprawa promowa Warszów-Świnoujście, szybka kolacja, podłączanie wszystkiego do ładowania ostatnie rzuty oka na mapy i nawigację, i spać.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5469-2048x1536.jpeg\")
\nNoclegi
\nNoclegi są dla mnie bardzo ważne – lubię mieć spokój w głowie, że czeka na mnie gorący prysznic i wygodne łóżko, dlatego rezerwuję je z wyprzedzeniem – na etapie planowania wyjazdu. Podziwiam osoby, które dopiero podczas wyjazdu rezerwują kwatery, albo z trasy – jadą sobie jadą i przy okazji przerwy na kawę – rezerwują nocleg na już. Takie spontaniczne akcje jeszcze nie są dla mnie 😀
W moim przypadku obowiązkowe punkty podczas rezerwowania noclegu to:
I o ile dwa pierwsze są niezbędne, o tyle śniadanie można ogarnąć samemu.
I jeszcze jedno – czytając relacje na grupach – podziwiam osoby, które śpią w lesie – w namiotach albo na hamakach rozwieszonych w lasach albo w miejscach odpoczynku rowerzystów – na przykład w wiatach. Na pewno ma to swój urok i klimat, dziękuję i pozostanę przy swoich wyborach 😀
Ogólne wrażenia z trasy – oznakowanie, trudność, przebieg
\nBardzo pozytywne. W województwie zachodniopomorskim nawigacja jest w zasadzie niepotrzebna – szlak jest cudownie oznakowany – tabliczki, drogowskazy, znaki namalowane na drodze, drzewach i słupach. Dosłownie w kilku miejscach można się zawahać. Dodatkowo w piątek, kiedy jechałam pociągiem, pojawiła się informacja, że została udostępniona aplikacja „Pomorze Zachodnie” z aktualnym przebiegiem Velo Baltica. Zainstalowałam i korzystałam – aplikacja pokazuje miejsce, w którym aktualnie się znajdujemy i atrakcje w pobliżu. Polecam 😀
\nNatomiast po przekroczeniu granicy województw i wjechaniu na teren województwa pomorskiego – od razu, obowiązkowo, uruchamiamy nawigację, jedną i drugą, i korzystamy z nich więcej niż często. Dodatkowo nawierzchnia wielu fragmentów pozostawia wiele do życzenia. Pomińmy kwestie obszarów chronionych, parków i rezerwatów, ale nie da się nie wspomnieć o tym, że (w 2024 roku) zwiastunem czarnej rozpaczy na terenie Słowińskiego Parku Narodowego były tabliczki z napisem „zmiana nawierzchni na odcinku…” czy „trasa zaplanowana do przebudowy…”. Oznaczało to kilkukilometrowe odcinki kopnego piachu, co w moim przypadku oznaczało zejście z roweru i po prostu prowadzenie go, a raczej pchanie w grząskim piachu.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5750-2048x1536.jpeg\")
\nNawierzchnia jest bardzo zróżnicowana – nowy, piękny i gładki asfalt, kopny piach, kocie łby (akurat pod górkę), płyty jumbo, po których nie wiadomo jak jechać – czy środkiem w piachu, czy po płytach starając się nie wpadać w dziury. Tak źle i tak niedobrze. Nie można się nudzić, i kiedy już wydaje się, że nic gorszego mnie nie spotka – można się zaskoczyć.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5720-1-1536x2048.jpeg\")
\nWidoki są przepiękne. Jedziemy przez lasy, miasta, łąki, wzdłuż plaż i po mierzejach. Jest pięknie, malowniczo, czasami nudno (no bo ile można). Czasami jest niebezpiecznie i musimy się troszkę bardziej skoncentrować – jedziemy przez miejscowości turystyczne, w sezonie bardzo oblegane, a turyści bywają nieuważni. Pamiętam jeden dość ciekawie poprowadzony fragment – ścieżka rowerowa połączona jest z chodnikiem, z jednej strony są ściany budynków – wychodzący ze sklepów wchodzą bezpośrednio na ścieżkę rowerową, a z drugiej strony jest płot i skarpa. Jest wąsko, tłoczno (nawet przed sezonem) i trzeba uważać, zwolnić, uzbroić się w cierpliwość i bezpiecznie przejechać.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5723-2048x1536.jpeg\")
Co okazało się nieoczywiste? Nauki na przyszłość.
\nMoja nawigacja rowerowa nie ogarnia dużych plików GPX. Błędnie założyłam, że nie muszę dzielić pliku 500 km na mniejsze odcinki, a telefon i urządzenie poradzą sobie bez problemu. W efekcie – pierwszy dzień jechałam bez aktywnej nawigacji – korzystając z oznaczeń na szlaku, a w wątpliwych momentach – zerkałam na telefon, do aplikacji. W województwie pomorskim to by nie przeszło.
\nBilety do Wolińskiego Parku Narodowego i Zagrody Żubrów – wypada mieć wykupiony bilet. Można kupić przez internet i dodać do portfela w telefonie. Jeśli zapomnicie – można kupić przy wejściu. I uwaga – bilety trzeba okazywać na życzenie, a za ich brak można otrzymać mandat.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5494-2048x1536.jpeg\")
\nNie musiałam zabierać ze sobą sakw. Przekonałam się o tym dopiero jesienią, kiedy jechałam Green Velo – spakowana w kuferek, nerkę i dodatkowy worko-plecak przyczepiany do kuferka za pomocą gum. Doświadczenie zdobyte. Na usprawiedliwienie dodam, że w czerwcu byłam świeżo po wyjeździe nad Jezioro Garda, tam byliśmy z sakwami, nie miałam jeszcze kuferka na bagażnik, a mi wydawało się, że potrzeba TYLU rzeczy. No i nie był jeszcze oczywisty patent z wysyłaniem brudnych i niepotrzebnych rzeczy przez Paczkomat.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5572-2048x1536.jpeg\")
Gdybym chciała zobaczyć to wszystko, co już wcześniej widziałam – potrzebny byłby dodatkowy dzień jazdy wraz ze skróceniem dystansów dziennych. Wszystkie latarnie morskie, klify, wydmy, punkty widokowe, miasta, miasteczka…
\nCiekawe miejsca, które odwiedziłam podczas wyjazdu
\nŚwinoujście – granica polsko-niemiecka. Obowiązkowe miejsce do zrobienia zdjęcia z wyprawy. Bardzo często zestawiane później ze zdjęciem z Helu.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5482-1536x2048.jpeg\")
\nŚwinujście – przeprawa promem Warszów-Świnoujście.
\nWoliński Park Narodowy i Zagroda Żubrów – wstęp i przejazd biletowany, odwiedzenie Zagrody – minimalnie 15 minut, więc nie ma co się zastanawiać – tylko odwiedzić. Zobaczyć tutaj można również bieliki, wilki i dziki oraz jelenie i sarny.
\nTrzęsacz – kościół świętego Mikołaja – wybudowany w 1124 roku w odległości około 1,8-2,0 km od morza. Obecnie, z powodu podmywania gruntu, ruiny kościoła znajdują się tuż przy ścianie klifu. Widok jest niesamowity – zwłaszcza z kładki zbudowanej zarówno dla plażowiczów, jak i dla tych, którzy przyjechali podziwiać widoki.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5509-1-2048x1536.jpeg\")
\nKołobrzeg-Podczele Ekopark Wschodni – ulica Na Grobli. Przepiękna droga, a raczej ścieżka, po której obu stronach żeruje i gniazduje blisko 100 gatunków ptaków. Cudowne do oglądania o poranku lub zachodzie słońca, albo gdy jest mgła 😀 Ptaki wychodzą na ścieżkę i często nie boja się rowerzystów czy spacerowiczów.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5542-2048x1536.jpeg\")
\nChłopy – w lesie nieopodal, tuż przy trasie – pomnik 16 południka
\nJezioro Kopań – cudowna, malownicza, przepiękna droga – z prawej strony jezioro, z lewej – otwarte morze. Przepiękne widoki! Można stracić sporo czasu na zatrzymywanie się i łapanie coraz to piękniejszych ujęć.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5617-1-2048x1536.jpeg\")
\nJarosławiec – nocleg w polskim Dubaju – obowiązkowo! I choćby kilometry się nie zgadzały – chciałam tutaj zanocować. Ostatecznie – szału nie było, i moim zdaniem, są ładniejsze miejscowości nadmorskie i ładniejsze plaże. Mekka dla miłośników kebabów, a nazwy „kebabowni” – adekwatne do przydomka miejscowości 😀
Dlaczego polski Dubaj? Ponieważ jest tutaj największa sztuczna plaża w Europie – ma powierzchnię 5 hektarów. Powstała w wyniku prac, prowadzonych najpierw w 2009 roku, a później od 2016 roku. Prace te miały na celu ochronę plaży i klifu jarosławskiego. W 2016 roku wykonano kamienne ramiona ochraniające plażę, która obecnie uważana jest za najczystszą w Polsce.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5685-2048x1536.jpeg\")
\nSłowiński Park Narodowy – piękny sam w sobie. Bardzo żałuję, że wieża widokowa była zamknięta. Dla odważnych – można wybrać wersję trasy przez Rezerwat w Klukach.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5738-2048x1536.jpeg\")
\nOgólnie rzecz biorąc…
\n… wyszło całkiem fajnie! Godziny przygotowań – planowania trasy, noclegów, dojazdów, rezerwowanie biletów, noclegów, lista rzeczy do zabrania, lista obaw „a co jeśli”, przygotowane opcje ratunkowe – wszystko to było bardzo fajnym doświadczeniem. A po wszystkim – uwierzyłam we własne siły, umiejętności, poznałam swoją odporność i doznałam całego przekroju różnych uczuć – od hurra optymizmu, poprzez przeklinanie wszystkiego i wszystkich, na płaczu kończąc.
Optymizm był wtedy, gdy wiało w plecy, były piękne widoki, było bezpiecznie i przyjemnie, i dojeżdżałam do celu.
Przeklinanie było wtedy, gdy była słaba nawierzchnia, combo w postaci podjazdu i kocich łbów, i wtedy, kiedy brakowało sił, i pojawiał się pośpiech.
A łzy – przede wszystkim na kopnym piachu – trzeciego dnia jazdy, pod sam koniec trasy, kiedy do przejechanie zostało niecałe 10 kilometrów, a w Łebie, w restauracji, czekali już na mnie Kamil i Emi, w ciepłej restauracji, z ciepłą zupą i samochodem na parkingu. A ja w piachu, dziurawych płytach i wąskiej drodze z mega dziurami, gdzie ciężarówki spychały mnie do rowu. Dodatkowo rozładowujący się zegarek, telefon. Jednym słowem – końcówka.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5754-2048x1536.jpeg\")
\nW pociągu, stojąc na stacji w Szczecinie, od słowa do słowa nawiązała się rozmowa. Poznałam bardzo interesującego człowieka, który od lat pracuje w jednej takiej dużej polskiej firmie, a dzięki swojej rowerowej pasji i ogromnemu doświadczeniu w jeździe na rowerze (z wyścigami i kolarstwem torowym włącznie) – wypracował u swojego pracodawcy dofinansowanie do wyjazdów rowerowych dla pracowników, przez niego organizowanych. Zaraża i dzieli się swoją pasją ze współpracownikami, organizuje jedno- i kilkudniowe wyjazdy rowerowe (częściowo finansowane przez pracodawcę), i dzięki temu przekonał i zaraził swoją pasją już wiele osób. Jesiennymi wieczorami siedzi i planuje, a od wiosny do jesieni – realizuje swoje plany. Rozmowa z nim dodała mi skrzydeł, dała nadzieję, że u mojego pracodawcy coś podobnego uda się „rozkręcić”, wciągnąć ludzi w turystykę rowerową, sport rowerowy, pokazać, że na prawdę niewiele trzeba aby zacząć jeździć – bezpiecznie i przyjemnie.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/IMG_5630-2048x1536.jpeg\")
\nDodatkowo powstała lista – gotowa lista rzeczy do zabrania; oraz ogromna ochota na więcej. Bo udało się, bo mogę, bo wyszło, bo dałam radę sama.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/image-4.jpg\")
Podsumowanie wydatków
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/Zrzut-ekranu-2025-02-23-o-11.54.30.png\")
Pozostałych wydatków nie biorę pod uwagę – woda, jedzenie, przekąski weszłyby i bez roweru 😀
\nPodsumowanie
\n3 dni jazdy
323,29 kilometrów
19,5 godziny jazdy na rowerze (samej jazdy)
839,00 złotych wydanych ekstra
dużo strachu
jeszcze więcej satysfakcji
troszkę doświadczenia
I na koniec – Niezbędnik
\nPoczątek/Koniec – Świnoujście-Łeba
\nDługość trasy – 324 kilometry
\nKiedy jechać? Jeśli chcecie mieć trasę dla siebie – sugeruję poza sezonem wakacyjnym. Jeśli Wam to nie przeszkadza – każdy czas jest dobry. No może poza śnieżną zimą, bo całkiem prawdopodobne, że utkniecie gdzieś w lesie. Ostatnie „elementy układanki” miałam przyjemność przejechać późnym latem – koniec sierpnia i wrzesień, i powiem Wam, że wtedy było przepięknie! Poczekajcie cierpliwie do wpisu o odcinku od Łeby do Jastrzębiej Góry – tam będą dopiero zdjęcia! I tak, wydaje mi się, że wtedy było najładniej – a było to 31 sierpnia. Takie już rozleniwione lato z wrzosami. Cudownie! Ale to niebawem 😀
\nCzym jechać? Jeśli chcemy trzymać się szlaku – wszystkim tylko nie rowerem szosowym 😀 Na takim egzemplarzu zapłaczemy się na płytach jumbo, kocich łbach i stracimy mnóstwo czasu na piach, błoto, ściółkę leśną czy inne ubite gruntowe leśne dróżki. Szosę zostawmy na Żuławy 😀
\nCo zabrać ze sobą? Środek na komary, chociaż mi dziwnym trafem udało się bez ukąszeń, koniecznie krem z filtrem SPF 50 (wiatr, słońce, woda – potrafią zrobić swoje). Dodatkowo – cierpliwość do turystów, koniecznie aparat fotograficzny/kamerę, bilety do Wolińskiego Parku Narodowego i uśmiech – w sumie trasa jest piękna i uśmiech sam się pojawia 😀
\nJak dojechać na start? Pociąg do Świnoujścia, samochód, rower 😀
\nDziękuję za czas!
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/9/image-5.jpg\")
o przejeździe – cytat z wpisu na FB
\n😈Mamy to!!! Zrobiłam to!!! 😈 na rowerze!!! 🚴♀️
\n☀️ Od wschodu do zachodu, od zachodu do wschodu, od zmierzchu do świtu! Jak kto woli! Przejechałam wzdłuż północnej granicy Polski.
\nOd Świnoujścia do Suwałk, przez Mierzeję Helską i Wiślaną. Trasę wyznaczyły dwa szlaki rowerowe – EuroVelo 10 i Green Velo.
\n\n🗺 1100 km – ponad!
\n⏱ 75 godzin jazdy – ponad!
\n🙇♀️ godziny planowania, rezerwowania, przygotowywania nawigacji, kupowania biletów!
\n🚂 🛳 🚗 Dziesiątki godzin w pociągach, na promach i w aucie
\n![\"🔚\"](\"https://static.xx.fbcdn.net/images/emoji.php/v9/t7c/2/16/1f51a.png\")
5 końców Polski – Świnoujście Granica PL-DE, Jastrzębia Góra – Gwiazda Północy, Hel – koniec Polski, Piaski – granica PL-RU, Wisztyniec – Trójstyk Granic – PL-LT-RU (i biegun zimna 😀 )
Dystanse dzienne od 42 do 122 kilometrów – średnio 81 km ;D i gdyby tylko urlop pozwolił – zrobiłabym to „na raz”. A tymczasem pierwszy wyjazd był w połowie marca, a ostatni – wczoraj 😀
\nOdwiedziłam kilka Polskich NAJ i TYCH JEDYNYCH.
\npłakałam, marzłam, mokłam, gotowałam się, byłam głodna, zła, niewyspana, przestraszona, dumna, szczęśliwa, zmęczona, pakowałam się i rozpakowywałam 😂
\n🌬 wiało, 🌧 padało, ☀️ był upał, 🥶 było zimno
\nZrobiłam to! 😀
\nPostaram się tej jesieni i zimy opowiedzieć trochę więcej o poszczególnych etapach 😀
\nDzięki Kamil za support i podsuwanie, często oczywistych, rozwiązań oraz Mateusz za pierwszy element układanki!
\n(koniec cytatu 😀)
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/gpxlab-export.png\")
Rozpoczynając sezon rowerowy 2024 zupełnie nie spodziewałam się takiego zakończenia. Niewinna i na dodatek spontaniczna przejażdżka Mierzeją Wiślaną w marcu skończyła się przejechaniem całej północnej granicy Polski – od Świnoujścia przez Hel, Mierzeję Wiślaną po Suwałki.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_3415-2048x1536.jpeg\")
\nI tak, jak kropla drąży skałę – mnie drążyły docierające do mnie posty z mediów społecznościowych, mapy rowerowe i opowieści o rowerowych wyczynach przeróżnych. Sama nie wiem, kiedy zapadła decyzja – że fajnie by to było zrobić. Plan wydawał się realny do zrobienia – dwa wytyczone szlaki, z przyzwoitym zapleczem, oznakowaniem i dostępnością noclegów, a i sam profil tras – całkiem płaski. Miało to dla mnie znaczenie, ponieważ miało to być pierwsze zupełnie samodzielne i na dodatek w pojedynkę – wyzwanie. Dodatkowo niepewność własnej kondycji też dorzuciła swoje trzy grosze.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_8414-1536x2048.jpeg\")
\nSerce od razu krzyknęło – jedziemy! Ale rozum przypomniał o dostępnych dniach urlopowych. Plan zakładał jak najmniejsze wykorzystanie dni urlopowych. Pozostawały weekendy, wcześniejsze wyjścia z pracy w piątki, żeby dojechać pociągiem do startu, i kilka dni urlopu.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_5607-2048x1536.jpeg\")
Na pierwszy ogień postanowiłam przejechać EuroVelo 10/13 – Velo Baltica – R10. Bo łatwiejszy, bo znane mi tereny, bo więcej turystów rowerowych (większa szansa na pomoc w razie czego). Do przejechania około 530 km plus Hel – około 50 km w jedną stronę, plus Mierzeja Wiślana – około 50 km w jedną stronę.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_5482-1536x2048.jpeg\")
\nRozpoczęło się planowanie. Nie zliczę godzin, które spędziłam na rozwiązaniu zagadek – w którą stronę jechać, jak dojechać, jak wrócić, ile przejechać, kiedy jechać, jak się spakować, a co jeśli…
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_8463-2048x1536.jpeg\")
\nNa drugi ogień poszedł szlak Green Velo – niesamowita inicjatywa, z całkiem niezłym zapleczem na trasie, poprowadzona przez przepiękne rejony Polski, jakże zróżnicowane i niesamowite, i jeszcze dzikie. Do przejechania około 445 km, i tutaj znowu serce krzyczało – jedziemy całość! Najlepiej aż do Kielc! I o ile ze szlaku R10 mogłam wrócić praktycznie z każdego miejsca pociągiem, o tyle Green Velo w 2024 roku nie dawało takich możliwości.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_8515-2048x1536.jpeg\")
Najczęściej na miejsca startu dojeżdżałam pociągiem – do Świnoujścia przez Poznań (sic!), do Suwałk przez Warszawę, do Elbląga i Władysławowa – bezpośrednio pociągiem Regionalnym, a na Hel dopłynęłam promem – wyszła całkiem fajna wycieczka z dodatkową atrakcją w postaci rejsu.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_0083-2048x1536.jpeg\")
Wracałam najczęściej razem z Kamilem, autem – chwała za bagażnik rowerowy! A wracając z Helu, po przejechaniu ponad 100 km i dojechaniu do stalowego drzewa na Targu Drzewnym – wróciłam dumnie do domu tramwajem 😀 Nie miałam już zupełnie sił na te ostatnie 7 km, a i tak musiałam dojechać do domu pod górkę… autobus nie chciał się zgrać, a byłam zbyt padnięta, żeby czekać na kolejny.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_9539-2048x1536.jpeg\")
Nauczyłam się i przekonałam się, że można, podróżować pociągiem z rowerem, pakować się w mały „kuferek” na 4 dni jazdy, ogarniać odsyłanie brudów i magnesików Paczkomatem (żeby nie wozić ze sobą niepotrzebnych rzeczy), planować podróż pociągiem z odpowiednim czasem na przesiadkę, korzystać z nawigacji rowerowej (co wcale nie jest takie oczywiste, bo nie mam pełnych map, tylko trzymam się linii na pustym ekranie 😀 ) oraz zachowywać zimną krew i ostrożność w odludnych miejscach.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_8475-2048x1536.jpeg\")
\nJeśli chodzi o zwiedzanie oraz to, co na trasie – zatrzymywałam się w obowiązkowych dla mnie punktach – mosty kolejowe w Stańczykach, które zawsze kręcą mi łzy w oczach, ruiny kościoła w Trzęsaczu – ah ta przestrzeń na platformie widokowej i refleksja nad siłami przyrody, Trójstyk granic – smutne porównanie czasów obecnych i tych sprzed wojny.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_8457-2048x1536.jpeg\")
\nMnóstwo atrakcji pominęłam – na przykład piramidę w Rapie, kościoły, cmentarze, miasta; przy części zatrzymałam się na chwilę – na przykład przy Pokazowej Zagrodzie Żubrów w Międzyzdrojach. Wszystko dlatego, że celem był przejazd i dopiero zdobywałam doświadczenie w takich wyprawach. Gdzieś z tyłu głowy siedziało – nie zdążę, zaraz obok – przecież to wszystko jest blisko i mogę tu wrócić, a w wielu miejscach już byłam. Teraz, przy planach na 2025 rok już wiem, i już biorę pod uwagę – czas i kilometry na zwiedzanie. Będzie dalej, trudniej dojechać spontanicznie czy zaplanować city break. I najpewniej będę tam tylko raz w życiu. Dlatego będzie rozważniej, uważniej, dokładniej i bardziej tu i teraz.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/IMG_9326-2048x1536.jpeg\")
I jeszcze na sam koniec – tabela z etapami, niebawem pojawią się linki do wpisów i plików gpx do pobrania.
Wszystko po kolei 😀
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/8/Zrzut-ekranu-2024-12-30-o-11.26.35.png\")
Marzenia się spełnia. Chociaż w 2003 roku wydawało mi się, że to marzenie „się spełnia”. Ile to rzeczy musiało się zadziać, ile nietypowych dla mnie zachowań musiało się zadziać, żebym znalazła się 21 sierpnia 2003 roku rano, na rowerze, ze spakowaną torbą, zaspana, pełna niepokoju, z zerowym doświadczeniem w wielodniowych podróżach rowerowych, za to z ogromną ekscytacją, jaka tylko może powstać z jedynego w swoim rodzaju połączenia niepewności i radości. Tak, spełniało się moje marzenie z dzieciństwa o tym, żeby na rowerze dojechać do Częstochowy.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/7/2003.jpg\")
Był 2003 rok, nikomu nie śniło się o nawigacji, aparatach fotograficznych w telefonach, relacjach w mediach społecznościowych, ba! o dostępie do internetu! Z obecnej perspektywy jest dla mnie niesamowite, że wyruszyłam w taką wyprawę bez wcześniejszego przejechania trasy na mapach, wyznaczenia ciekawych miejsc, zebrania ciekawostek i punktów, gdzie koniecznie trzeba się zatrzymać 😀 Trasę przejechałam zatem palcem po papierowej mapie (internet mi mówi, że najpopularniejsze mapy „w internecie” udostępniono 1,5 roku później), zaufałam znawcom tematu mówiącym „Funia, dasz radę”, zaufałam bardziej doświadczonym kolegom w temacie „miejsc do zobaczenia”, pojeździłam trochę więcej na rowerze, żeby nabrać wprawy, i z takim oto przygotowaniem ruszyłam!
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/7/Jasna-Gora-Wikipedia.jpg\")
\nCel
\nCelem była Częstochowa – Jasna Góra – sanktuarium wraz z klasztorem zakonu paulinów. Częstochowa była, jest (i zapewne pozostanie) jednym z ważniejszych miejsc kultu maryjnego i jednocześnie najważniejszym centrum pielgrzymkowym Polaków. Kiedy chodziłam do szkoły podstawowej, każda II lub III klasa (w zależności od proboszcza), jechała w maju, tuż po przyjęciu sakramentu komunii świętej, na pielgrzymkę do Częstochowy.
Węgierscy paulini są na Jasnej Górze od 1382 roku, sprowadzeni przez księcia, który przywiózł z Rusi i powierzył zakonnikom cudowny obraz Matki Bożej o cechach ikony określanej mianem Hodegetrii, czyli Tej, która wskazuje drogę. Badania wskazują, że obraz powstał najprawdopodobniej w XIII wieku. 14 kwietnia 1430 roku klasztor został splądrowany przez bandę rycerzy, rozbójników (Polaków, Czechów i Morawian), którzy sprofanowali i zniszczyli cudowny obraz – został wyrwany z ołtarza, ciśnięty na ziemię, okradziony z kosztowności i pocięty szablami. Obraz obecnie uznawany jest za cudowny, i jest jednym z najlepiej rozpoznawalnych symboli chrześcijaństwa w Polsce i na świecie.
Kaplica, w której znajduje się cudowny obraz, wypełniona jest darami wotywnymi składanymi przez wiernych. Wszystko to przytłacza swoim bogactwem, ale po chwili uwagi, kiedy zaczyna się wyłapywać szczegóły, na rękach pojawia się gęsia skórka. Na ścianach wiszą różnego rodzaju kule rehabilitacyjne, laski, różańce, łańcuszki, medaliki i kiedy dociera do nas, że każda z tych rzeczy to czyjeś cierpienie, choroba, ból, kalectwo a zarazem wyzdrowienie – zaczynamy się zastanawiać, co może zdziałać wiara. I pewnie jeszcze mnóstwo różnych myśli się przewinie. Ale na pewno nie można tutaj pozostać obojętnym. Jeszcze jeden widok, który nierozłącznie kojarzy mi się z Jasną Górą – to kamienna posadzka wytarta, zniekształcona przez wiernych, którzy na kolanach okrążają ołtarz.
I jak to bywa z tak charakterystycznymi i ważnymi miejscami – jest wiele historii, wiele podań, wiele wątpliwości. Zachęcam do poszukania i poczytania – w końcu to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Polsce. W sieci można znaleźć statystyki, które podają, że w 2023 roku Jasną Górę odwiedziło 3,6 miliona pielgrzymów, o 1,1 miliona więcej niż w 2022 roku. Poczytajcie o historii, zarówno Klasztoru jak i obrazu, poczytajcie o modlitwach i nabożeństwach sprawowanych na Jasnej Górze (Apel Jasnogórski), sprawdźcie statystyki, różne źródła historyczne. I zachwyćcie się tym, jak ważne dla wielu, mamy miejsce w Polsce. Przy okazji można podreperować wiedzę z zakresu historii Polski, sztuki i religii. Tak dla siebie, żeby wiedzieć. 😀 A, i jeszcze jedno, klasztor jasnogórski to nie tylko ośrodek wiary katolickiej, ale też muzeum narodowe – Skarbiec (zobaczymy tu wota), Bastion św. Rocha (a tutaj – militaria, które trafiły na Jasną Górę jako wota – między innymi broń turecka i buławy polskich hetmanów). W innych salach prezentowana jest historia walki Polaków o niepodległość. Dużo miejsca poświęcono działalności środowisk opozycyjnych w okresie PRL-u i upadkowi komunizmu w 1989 roku.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/7/Czestochowa_MB_Czestochowska.jpg\")
Organizacja
\nPomysł, zaplanowanie trasy, noclegów, przewozu bagaży i rowerów – było zasługą i efektem współpracy ś.p. księdza Piotra i ekipy z „zaprzyjaźnionego sklepu rowerowego”. Niesamowici ludzie, którzy potrafili zebrać grupę kilkudziesięciu osób – uczniów, studentów, pracujących i tych na emeryturach i rentach, i zorganizować taki fajny wyjazd. I żeby nie było – było miejsce na zadumę i modlitwę ale również na śmiech i zabawę. Byliśmy zaopiekowani pod każdym względem.
\nDo przejechania mieliśmy ponad 520 kilometrów. Plan zakładał pokonanie dystansu w 5 dni, a etapy i kilometraż wyglądał następująco:
\nDzień 1 – 21 sierpnia -> Gdańsk – Świecie -> 125 km
Dzień 2 – 22 sierpnia -> Świecie – Kruszwica -> 114 km
Dzień 3 – 23 sierpnia ->Kruszwica – Kłodawa -> 79 km
Dzień 4 – 24 sierpnia -> Kłodawa – Łask -> 109 km
Dzień 5 – 25 sierpnia -> Łask – Częstochowa -> 100 km
Bagaże i części zapasowe – jechały w samochodach serwisowych. Nocowaliśmy w szkołach i internatach.
Do Gdańska wróciliśmy pociągiem, 26 sierpnia, a nasze rowery – na jednym z samochodów, który wiózł nasze bagaże. Mieliśmy obowiązkowe ubezpieczenie – wtedy chyba pierwszy raz w życiu jechałam w kasku rowerowym 😀
Co zwiedziliśmy po drodze?
\nZ moich zapisków i doszczętnie wymiecionej pamięci, mogę z czystym sumieniem, że:
– zobaczyłam Chełmno i zachwyciłam się
– weszłam na Mysią Wieżę w Kruszwicy, gdzie myszy króla Popiela zjadły
– zobaczyłam archikolegiatę w Tumie – pomnik historii, największą zachowaną romańską świątynię w Polsce, powstałą w XII wieku
– i przede wszystkim – spełniłam swoje marzenie, przekonałam się, że mogę, dam radę, i poznałam uczucia, jakie towarzyszą spełnionym marzeniom 😀
Nie dysponuję zdjęciami z tamtej wyprawy, także w miarę możliwości będę uzupełniała wpis o bieżące własne fotografie 😀
Zdjęcia Klasztoru obraz cudownego obrazu – źródło – Wikipedia
Z zapisków
\nPierwotnie tekst ten powstał bez opisania jakichkolwiek emocji. Czegoś mi w nim brakowało. Był dobry, merytoryczny i faktyczny 😀 ale miałam wrażenie, że coś mi tu ciągle umykało. Tutaj i we wcześniejszych wpisach. Odważyłam się podrzucić link do wpisu Piotrowi, organizatorowi i jednocześnie jednemu z uczestników. To był ważnym moment, bo otwarcie wystawiłam się na ocenę i krytykę, a w moim odczuciu – to stanowiło wyjście ze strefy komfortu, mocno 😀 uff. Kolega Piotr, po kilku minutach dość celnie zdiagnozował brak. Zabrakło emocji. Wspomnień. Wrażeń. W końcu to blog!
\nOd tamtej rozmowy minęły dwa tygodnie. Dwa tygodnie myślenia, tremy, a zarazem kopania w pamięci, ubierania w słowa tych szczątków, jakie udawało mi się wydobyć. Bo to jest dla mnie niesamowite, że z wyjazdu, który był pod wieloma względami wyjątkowy – pamiętam kilka momentów.
Dlaczego wyjątkowy? Przede wszystkim dlatego, że spełniało się moje marzenie o dojechaniu na rowerze do Częstochowy. Kiedy byłam w szkole podstawowej, kilka lat z rzędu jeździłam z rodzicami właśnie tam, na Jasną Górę. Wyjeżdżaliśmy, autem, z Gdańska z samego rana, w Łodzi każdy z nam miał inną wizję drogi, jaką należało jechać (według map papierowych i znaków oczywiście), po południu byliśmy na Jasnej Górze, uczestniczyliśmy w nabożeństwie, i ruszaliśmy do domu – przed północą byłam już w swoim łóżku.
Więc kiedy dostałam licznik do roweru – jeździłam na tym rowerze całe wakacje, tam i z powrotem, próbując przejechać 500 km – co oznaczałoby dojechanie do celu, do Częstochowy. Pamiętam, że wtedy, kilkuletnia/kilkunastoletnia ja powiedziałam sobie najpierw, że “chciałabym”, a potem, że “dojadę” do Częstochowy na rowerze. Z punktu widzenia dziecka wydawało mi się to mega ogromnym przedsięwzięciem, takim dorosłym, poważnym i dojrzałym. Dzieci bawiły się w dom, szpitale, policjantów, a ja bawiłam się w „dorosłą” jazdę na rowerze.
To było na miarę zdobycia Mount Everestu. I po około 10 latach go zdobyłam.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/7/IMG_0920-2048x1536.jpeg\")
Wracając do naszej Pielgrzymki. Kalendarz w tych dniach głównie milczy, a lakoniczne wpisy, dokonywane już po powrocie, świadczą beznadziejnej wierze w pamięć o tych wydarzeniach do końca życia 😀
Teraz właśnie dopisuję do listy rzeczy do zapakowania, naszego Niezbędnika – notes i długopis, aby na bieżąco notować wrażenia i wydarzenia. Ostatnio notowałam w telefonie, ale chyba zostanę przy pisaniu na papierze 😀
Na Pielgrzymkę zaprosił mnie Jacek, brat Piotrka (kolegi ze studiów) – 22 lipca 2003 roku, zapewne podczas którejś z moich niezliczonych wizyt w prowadzonym przez ich Tatę, Pana Bogdana, Serwisie Rowerowym.
W sobotę, 2 sierpnia – odbył się “test” mający zakwalifikować nas do konkretnych grup sprawnościowych 😀 Miałam już normalny, własny rower, dopasowany do moich potrzeb, w granicach określonego skromnego budżetu. Bardzo mile wspominam ten rower, a o jego jakości i wyjątkowości niech świadczy fakt, że kolega, który go ode mnie kupił, jeździł na nim regularnie jeszcze kilka dobrych lat.
Trasa testu wyglądała następująco: Gdańsk – Lublewo – Bielkowo – Goszyn – Straszyn – Łostowice.
Gdy teraz pomyślę sobie o przejechaniu tej trasy – „odechciewa się”. Natężenie ruchu samochodowego skutecznie zniechęca. A jazda ścieżkami rowerowymi nie zawsze jest tym, na co ma się ochotę.
Przejechałam wtedy 49,49 km w 2 godziny 21 minut i 44 sekundy ;-), w deszczu i zimnie. Kolega Piotr nazywał ten przejazd „treningiem” a nie „testem”, co jeszcze bardziej obligowało do obecności.
I po cichu liczyłam na dostanie się do średniej grupy 😀 W pierwszej, najmocniejszej grupie mieli jechać sami goście na szosówkach, co dla mnie było wtedy totalnym kosmosem i czymś nieosiągalnym – finansowo, kondycyjnie i pod kątem ogarnięcia obsługi takiego roweru 😀 Po prostu wyższa półka, wyższy stopień wtajemniczenia, sekta, klika i zamknięte środowisko (i co tam jeszcze można dodać).
I od tego dnia zaczęłam jeździć więcej, po tygodniu była kolejna “obowiązkowa jazda próbna, znaczy się trening” – wzięło w niej udział 5 z kilkudziesięciu zapisanych chętnych. Szaleństwo!
Przejechaliśmy 69,64 km w 3h 14m 22s – łącznie na liczniku w tym roku miałam 394 km 😀
Na trzeci „trening”, 16 sierpnia, nie poszłam.
Przygotowania sprzętu wyglądały w ten sposób, że Piotr naprawił mi widelec, kolega Marcin pożyczył kask rowerowy i plecak, a 18 sierpnia stawiłam się na przegląd roweru – cytuję: “zmiana oponki, rękawiczki, prowizoryczny koszyk na bidon”.
\nPrzygotowania „rzeczy do spakowania” miały miejsce w dużym pokoju na dywanie, i wtedy dotarło do mnie coś, co obecnie jest oczywistą-oczywistością. Ale wtedy, dla mnie, która nie wyjeżdżała często sama (prawie wcale), było czymś nie do końca oczywistym. Mianowicie – trzeba zrobić zakupy! Nie zabiorę przecież z domu jedynej pasty do zębów czy jedynej butelki szamponu! Powinnam mieć własne. Wiecie, teraz to brzmi śmiesznie, ale wtedy było odkryciem na miarę odkrycia Ameryki.
I już na serio – takie rozwiązanie jest bardzo wygodne. Wyobraźcie sobie, że wracacie z wyjazdu, i nie musicie od razu rozpakowywać walizek, żeby umyć się i ogarnąć po podróży.
I zanim zaczniecie się śmiać – przypomnijcie sobie, jakie były wtedy czasy, i że każdy ma kiedyś swój pierwszy raz. Teraz jest jeszcze łatwiej – idziecie do pierwszej lepszej drogerii i kupujecie małe opakowania „samolotowe” – pełne lub puste. Jeśli puste – uzupełniacie swoimi kosmetykami. Zupełnie inne czasy, inne możliwości.
Dodatkowo rozplanowanie tego kilka tygodni przed wyjazdem oszczędza Wam nerwów i pośpiechu przy pakowaniu. Pozwala zaoszczędzić pieniądze – ulubione czy też potrzebne rzeczy wyrwiecie na promocjach, i czas – spakujecie kosmetyczkę dużo wcześniej, i przy właściwym pakowaniu – macie jeden problem z głowy. I będziecie pamiętać, żeby zawinąć je w woreczki 😜
Ah, no i obecnie, jeśli nocujecie w hotelach, kwaterach etc – zazwyczaj dostępne są tam bezpłatne zestawy kosmetyków, a jeśli czegoś zapomnicie – za każdym rogiem jest sklep, w którym uzupełnicie braki (nie wierzcie mi na słowo, sprawdźcie 😀 ).
Nadszedł 21 sierpnia – po porannej mszy świętej – ruszyliśmy w drogę. Niosła nas wolność, młodość i adrenalina. Nie pamiętam zmęczenia, a z zapisków wynika, że pierwszego dnia kąpaliśmy się w jeziorze Gołuń – zanurzyłam rozgrzane nogi w wodzie – i przeziębiłam sobie ścięgno! Rezultat był taki, że w momencie kiedy chciałam zejść z roweru, i opierałam się na lewej nodze (zawsze lewa :P) – uciekała mi i prawie się przewracałam. Upalne lato, rozgrzane mięśnie i zimna woda w jeziorze – zdecydowanie polecam rozważyć takie połączenie.
\nMój kalendarz wspomina, że czwartego, przedostatniego, dnia jazdy, było zimno. Zatrzymaliśmy się pod kościołem w Tumie, i faktycznie mamy tam zdjęcie w kurtkach 😀 A już na końcu trasy przewidzianej na ten dzień, w Łasku, zdobyłam pierwszy “szlif” – po prostu postanowiłam przewrócić się na mostku 😀 Mostek do tej pory istnieje. Pokusiłabym się o stwierdzenie, że barierki nie był od tamtego czasu odnawiane.
\nJakby tego było mało – ostatni dzień jazdy – ostatnie 100 kilometrów, jechałam z 39 stopniową gorączką i teraz przypominam sobie, że nie poznałam zupełnie okolicy Klasztoru, bo dojeżdżaliśmy do niego z innej strony niż ja z rodzicami. I chyba byłam bardzo szczęśliwa i zadowolona, że już jesteśmy na miejscu.
Nie pamiętam też ani mszy na Jasnej Górze następnego dnia, ani powrotu pociągiem. Wyjeżdżaliśmy z Częstochowy 26 sierpnia o 14:00, a w domu byliśmy około 23:00 – i było tutaj zimno.
I na zakończenie – w środę 27 sierpnia, odebraliśmy rowery i bagaże, oddałam plecak i kask, i, cyt.: “spać 😀 ale nie tak bardzo” 😀
A po wyjeździe dochodziłam do siebie, do zdrowia, co najmniej tydzień, natomiast na rower wsiadłam dopiero 9 września 😀
\nPiotr natomiast pamięta, że ostatniego dnia nasza grupa, średniozaawansowana, ścigała się z grupą pierwszą – “profesjonalnymi kolarzami na szosówkach” 😀
\nA może któryś z Was, Uczestników, Pielgrzymki Rowerowej z Gdańska do Częstochowy w 2003 roku, czyta ten wpis i chciałby podzielić się swoimi wspomnieniami? Zdjęciami? Zapraszam!
", "image": "https://funia.eu/media/posts/7/Jasna-Gora-Wikipedia-2.jpg", "author": { "name": "funia" }, "tags": [ "rower", "pielgrzymka rowerowa", "Polska", "Częstochowa" ], "date_published": "2026-04-04T12:58:12+02:00", "date_modified": "2026-04-04T12:58:12+02:00" }, { "id": "https://funia.eu/dookola-gardy-1-maja-2024-roku/", "url": "https://funia.eu/dookola-gardy-1-maja-2024-roku/", "title": "dookoła Gardy – 1 maja 2024 roku", "summary": "Ten plan rowerowy pojawił się przy przeglądaniu folderu reklamowego (skąd go miałam…", "content_html": "Ten plan rowerowy pojawił się przy przeglądaniu folderu reklamowego (skąd go miałam – nie wiem…), a poważne planowanie rozpoczęło się w momencie rozpoczęcia rozmyślania nad planami majówkowymi 😀 Ostatecznie z wyjazdu z jogą w ciepłe kraje, zrobił się tydzień nad jeziorem Garda. Spędziliśmy tu przedłużony majówkowy weekend – na rowerach, na leżaczkach, w samochodzie i na nóżkach. Było przepysznie!
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4490-scaled.jpeg\")
Garda – Lago di Garda – to jezioro w północnych Włoszech, największe i najczystsze jezioro tego kraju, jest jednocześnie największym zbiornikiem słodkiej wody we Włoszech.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4406-2048x1536.jpeg\")
Garda ma długość 55 km, a jej szerokość waha się od 4 do 12 kilometrów, głębokość maksymalna to 346 metrów. Wyobraźcie sobie jeszcze, że część jeziora otoczona jest przez masyw górski Monte Baldo, którego najwyższy wierzchołek wznosi się na 2 218 m n.p.m. Tu musi być pięknie – nie ma innej opcji!
\nNad Gardą spotkamy windsurferów, kitesurferów, rowerzystów prezentujących przeróżne odmiany tego sportu, plażowiczów, żeglarzy, spacerowiczów, motocyklistów, fanów wspinaczki czy wędrówek górskich. Są tu kempingi, parki rozrywki, źródła termalne, plaże, wodospady, przepiękne miasta i miasteczka, winnice, kręte drogi, serpentyny, mosty, tunele i kładki. Aż chciałoby się powiedzieć, że tu jest wszystko, czego dusza zapragnie. Dodajcie do tego przepyszne jedzenie, piękne widoki i ciepło. Chociaż z tym ciepłem i ładną pogodą to bym dyskutowała 😁
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4481-2048x1536.jpeg\")
Trasę długości około 150 km podzieliliśmy na trzy dni jazdy, z czego ostatniego dnia mieliśmy do przejechania niecałe 10 km. Podczas planowania wyglądało to następująco:
Dzień 1 Riva del Garda – Sirmione – 73 km
Dzień 2 odpoczynek
Dzień 3 Sirmione – Limone Sul Garda – 61 km
Dzień 4 Limone Sul Garda – Riva del Garda – 10 km
Pełni nadziei na cudowne widoki zapakowaliśmy sakwy i ruszyliśmy.
\nOstatecznie wyszło tak:
Dzień 1 Riva del Garda – Sirmione – 74 km
Dzień 2 odpoczynek
Dzień 3 Sirmione – Riva del Garda – 90 km
Łącznie przejechaliśmy 164 km – 13 kilometrów jest „w gratisie” – a wszystko dzięki pękniętemu łańcuchowi.
Planując trasę korzystaliśmy z gotowców, i dzięki nim część trasy wiodła mniej uczęszczanymi drogami, w tym – przez ogromne winnice na wzniesieniu! Widoki nieziemskie!
\nJeśli będziecie planować własną trasę – rozważcie opcję jazdy bez bagażu – ale za to z wykorzystaniem promów – można fajnie podzielić te 150 km na dwa dni, bez konieczności wiezienia ze sobą dużego bagażu.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4510-2048x1536.jpeg\")
Wrażenia z trasy – mieszane, a sama trasa trochę się zawiedliśmy. Dlaczego? Już wyjaśniam.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4593-2048x1536.jpeg\")
\nPlanując wyjazd wybraliśmy wariant prowadzący najbliżej brzegu. Adekwatnie do kondycji – najbardziej płaski profil i kierunek 😜 Na deser zostawiliśmy sobie znany z folderów i filmów reklamowych odcinek z Limone Sul Garda do Riva del Garda – zawieszona na skałach droga rowerowa, którą to jedziesz nad przepaścią, a w dole jest jezioro etc. I faktycznie – było fantastycznie! Widoki, wrażenia – oszałamiające. ALE – pojechałam tam gdy padał deszcz, a i tak było tłoczno – kładka jest dostępna zarówno dla pieszych, jak i rowerzystów. Dodajcie do tego wszystkich stojących i robiących zdjęcia 😀 Wyobraźnia już Wam podsuwa odpowiednie obrazy? 😀 No i fragment ten jest na prawdę króciutki.
\nDruga rzecz – spodziewaliśmy się większej ilości wydzielonych dla rowerów dróg – niestety większość kilometrów jechaliśmy drogą z samochodami – normalną ulicą o natężonym dość mocno ruchu samochodowym, co było mocno uciążliwe w długich tunelach – spaliny i wiatr w twarz. Chociaż mam wrażenie, że kierowcy tutaj są przyzwyczajeni do rowerzystów na drogach, w tak różnych konfiguracjach liczbowo-kondycyjnych. Nie mają wyjścia. Na całą trasę trafił nam się jeden niecierpliwy kierowca.
\nAle za to jakie widoki!!! One rekompensowały smród spalin, ogromny ruch pieszych na promenadach w miasteczkach i wszystkie te grupy szybszych od nas rowerzystów 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4610-2048x1536.jpeg\")
\nCo chwila można było się zatrzymywać i robić zdjęcia – miasta, miasteczka, łódki, kamienice, ukryte w podwórkach kawiarenki, góry, jezioro, skały, przepaście, plaże, deptaki, rzeźby, roślinność… Spektakularnie!
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4096-2048x1536.jpeg\")
\no kwestiach organizacyjnych
\nDojazd – wybraliśmy dojazd samochodem – wydawało nam się dobrą opcją dla czterech dorosłych osób, z czterema rowerami, które wieźliśmy ze sobą. Jeśli nie jesteście w stanie zabrać swojego roweru w tak piękne miejsce, albo nie macie możliwości, albo wam się nie chce – na miejscu znajdziecie mnóstwo wypożyczalni – znajdziecie tu rowery tradycyjne i elektryczne, miejskie, szosowe, gravele, górskie i inne specjalistyczne. Są firmy, które wwiozą Was razem z waszymi rowerami na górę, a Wy sobie zjedziecie z niej jak tylko będziecie chcieli. No i przechodziliśmy koło wypożyczalni z marką rowerów, do której mam ogromny sentyment, i tak sobie na nie popatrzyłam ;D Ale to taka dygresja.
\nDojazd bez roweru – jest wiele możliwości – pociąg, samolot, samochód. Pamiętajcie o winietach, opłatach za przejazd przez Przełęcz w Austrii, i jeśli jedziecie z rowerami – śledźcie aktualne przepisy dotyczące przewozu rowerów na bagażniku z tyłu auta. W naszym przypadku potrzebna była biało-czerwona tablica zamontowana do roweru na bagażniku na hak.
\nNoclegi – do wyboru, do koloru 😀 co tu dużo mówić – dostępne jest wszystko i na każdą kieszeń.
\nJazda rowerem – konieczne, obowiązkowe wyposażenie, bez którego nie wyobrażam sobie jazdy tam – kask, dobre mocne lampki rowerowe z naprawdę dobrymi bateriami. Tunele bywają długie, nieoświetlone, a dodajcie do tego jeszcze pochmurny i deszczowy dzień. Własne bezpieczeństwo przede wszystkim. Dodatkowo – rękawiczki i buty wpinane w pedały, jaskrawa kurtka/koszulka, i mega dobre hamulce 😀
\no ciekawych miejscach na trasie i w okolicy
\nLimone Sul Garda – podwieszana kładka rowerowa, wodospad – Sopino. Specjalnością miasteczka jest produkcja likierów i nalewek cytrynowych. Miasteczko jeszcze do lat 30-tych XX wieku było w znacznym stopniu odizolowane, i można się było do niego dostać statkiem albo przemierzając na mułach górskie ścieżki. Ze względu na położenie na skałach – bardzo często spotkamy tutaj hotel, w którym recepcja znajduje się na najwyższym piętrze 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4631-1536x2048.jpeg\")
\nMalcesine – z miasteczka można się dostać na szczyt Monte Baldo, na wysokość 1760 m, resztę trzeba przejść samodzielnie 😀 Ciekawostką jest to, że wagonik podczas jazdy obraca się wokół własnej osi o 360 stopni. Monte Baldo – najwyższy szczyt do zdobycia – pieszo, kolejką i pieszo, autem i pieszo 😀 rowerem dla szalonych 😀 Pamiętajcie, że trzeba się dobrze ubrać – różnica wzniesień niesie za sobą różnicę temperatury i pogody. Kiedy jednego dnia wygrzewaliśmy się na leżaku smażąc się w 25 stopniach, tam „na górze” leżał śnieg.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4693-2048x1536.jpeg\")
\nZamek w Arco – ruiny średniowiecznego zamku położone na skale górującej nad miejscowością Arco. Prace renowacyjne prowadzone od 1986 roku odkryły freski przedstawiające rycerzy i damy dworu. Tutaj też, pierwszy raz podczas wyjazdu, ukształtowanie terenu przypomniało nam o pokorze 😀 Wjechaliśmy prawie pod same kasy biletowe 😀 prawie. Prawie trochę 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4105-1536x2048.jpeg\")
\nSirmione – gorące źródła, których początki sięgają 10 000 lat temu. Jak czytamy na oficjalnej stronie term w Sirmione, kropla wody o temperaturze 69 stopni Celsjusza, musi przebyć długą drogę od deszczu spadającego w górach, wsiąkającego głęboko w skałę, wzbogacającego się minerałami i podnoszącego swoją temperaturę, aż do źródła Boiola na dnie Jeziora Garda. Taka podróż zajmuje kropli 20 lat.
\nZamek Scaligerich – jeden z najlepiej zachowanych zamków we Włoszech i rzadki przypadek fortyfikacji jeziornych. Otoczony jest z każdej strony wodą.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_4438-2048x1536.jpeg\")
\nJednym słowem – miasta, miasteczka, winnice, gaje oliwkowe, limonkowe i cytrynowe, uliczki, ruiny, zamki, tunele, serpentyny, góry i woda 😀 Przepyszne jedzenie i otwarci ludzie.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/IMG_2234-2048x1536.jpeg\")
\no zaskoczeniach
\nSiesta – może zaskoczenie, może nie, ale trzeba mieć ją na uwadze – nie zawsze, nie wszędzie załatwimy to, co akurat będziemy chcieli 😀 No może jedynie kawę 😀 Ale już bez ciastka. Podobno ma to coś wspólnego z podatkami 😜 temat do zgłębienia.
\nGniazdka elektryczne – nie mieliśmy problemu, ale warto rozważyć zabranie ze sobą przejściówki, żeby później nie szukać pasującego gniazdka. Zdarzyło się tak, że dwa były „nasze” a jedno już nie 😀
\nTablica na bagażnik rowerowy – warto śledzić aktualne przepisy dotyczące przewozu rowerów.
\nniezbędnik
\nPoczątek / koniec Riva del Garda (rozważcie opcję z promem – wtedy na przykład Gargnano – Castelletto)
Długość trasy 150 km
Czym jechać każdy rower poradzi sobie z tą trasą
Co zabrać ze sobą obowiązkowo – kask i lampki – zadbajcie o swoje bezpieczeństwo w tunelach – często długich i nieoświetlonych, kartę EKUZ 😀
Jak dojechać samochodem (sprawdźcie aktualne przepisy dotyczące oznaczania bagażników rowerowych), samolotem (na przykład do Werony), pociągiem. Cokolwiek wybierzecie – jeśli macie możliwość – dajcie sobie jeden dzień na odpoczynek po podróży i rozruch rowerowy.
Gdzie się zatrzymać do wyboru mnóstwo opcji w zależności od zasobności portfela i znajomości języka
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/6/Zrzut-ekranu-2024-11-1-o-20.58.29.png\")
To był jeden z planów rowerowych, który chodził mi po głowie od kilku lat. Do pewnych rzeczy trzeba dorosnąć, do pewnych rzeczy trzeba się przekonać 😀 Czasami potrzeba czasu, aby zrozumieć, że można. Jezioro Jeziorak. W piątek, zaraz po pracy, wsiadłam z rowerem w pociąg, w sobotę – na rower, a popołudniu już w auto – w drogę powrotną do domu. Bo marzenia trzeba spełniać, a plany trzeba realizować.
\no jeziorze
\nJeziorak, o długości 27,5 kilometra, jest najdłuższym jeziorem w Polsce. Ma 3,5 tysiąca hektarów powierzchni, a jego głębokość sięga 12 metrów. Linia brzegowa Jezioraka jest bardzo urozmaicona – polecam zapaleńcom i tym, którzy uwielbiają bezdroża i/lub leśne ścieżki. Bez problemu można wyznaczyć bardziej malowniczą, bardziej terenową, dłuższą i, najpewniej, ciekawszą trasę niż ta, którą miałam przyjemność jechać. Wracając do Jezioraka – jest tutaj kilkanaście wysp, z czego jedna z nich jest największą wyspą śródlądową w Polsce. To Wielka Żuława, nazywana inaczej Wielkim Ostrowem. Ma powierzchnię 86 hektarów. Jeziorak wspaniale nadaje się do żeglowania, a lasy i liczne jeziora otaczające składają się na Park Krajobrazowy Pojezierza Iławskiego.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3741-2048x1536.jpeg\")
We wsi na północnych krańcach Jezioraka mieszkał i tworzył jeden z najpoczytniejszych pisarzy powojennej Polski. Twórca postaci Pana Samochodzika – Zbigniew Nowacki Nienacki – przeżył w Jerzwałdzie 27 lat, a na jerzwałdzkim cmentarzu znajduje się jego skromny grób.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3718-1536x2048.jpeg\")
Większość książek napisał w domu z czerwonej cegły, a w swoich powieściach chętnie umieszczał rzeczywiste miejsca – wiele przygód Pana Samochodzika rozgrywa się w okolicach Jezioraka. Natomiast sam Jerzwałd został przez niego sportretowany w książce o zupełnie innym charakterze. Ta spokojna wieś jest pierwowzorem Skiroławek, miejsca akcji najsłynniejszej powieści erotycznej PRL.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3707-2048x1536.jpeg\")
Pozwólcie, że któtko wspomnę o nazwie jeziora – w XIV wieku jego pruska nazwa brzmiała Jezioro Czaple. Tak się złożyło, że dziś w mojej podróży towarzyszyło mi mnóstwo czapli 😀 Zapewne znacznie mniej niż wtedy, ale zawsze 😀 jak to mawia klasyk – „przypadek?”
\nI jeszcze jedna ciekawostka – Jeziorak jest elementem Kanału Elbląskiego – żeglownej drogi wodnej, której fragment w 1978 roku został uznany za zabytek techniki, natomiast w 2011 roku uznany został za pomnik historii, a w 2000 roku w plebiscycie „Rzeczpospolitej” został uznany za jeden z siedmiu cudów Polski. Tak dla przypomnienia – Kanałem Elbląskim możemy dopłynąć z Iławy do Morza Bałtyckiego!
\nO trasie
\nKiedy dawno temu byliśmy tutaj na żaglach pomyślałam sobie – ale piękne tereny na rower! Później zapomniałam, później wydawało mi się, że nie ma czasu, możliwości, dobrej pory, że to nie-wiadomo-jaki-wyczyn. I dopisać możecie w tym miejscu wszystkie inne wymówki, jakie znacie 😀 I tak oto Jeziorak czekał cierpliwie kilkanaście lat. Na mnie. Na rowerze.
\nI jakoś tak wyszło, jak zwykle dzięki różnym zbiegom okoliczności, że natrafiłam na gotową trasę. Skorzystałam z doświadczenia innych i biorąc pod uwagę własne możliwości – wybór padł na drogi asfaltowe, głównie asfaltowe ponieważ krótki fragment był błotnisty, porozjeżdżany przez samochody i ciężki sprzęt leśny. Okazało się to trafną decyzją, zwłaszcza, że w nocy z piątku na sobotę dość mocno padało. Do przeżycia 😀
\nNie wiedziałam też, jak sobie poradzę – pierwsza tego typu wycieczka, z kondycją różnie, głowa jeszcze w szoku, że tu jestem i będę to robić 😀 Pierwsze koty za płoty!
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/Zrzut-ekranu-2024-04-21-o-11.14.34.png\")
Długość trasy – 70 km
Profil – bardzo płaski, no dobra, dwa podjazdy.
Nawierzchnia – przede wszystkim asfalt. Jeśli nie chcecie błota – wydłużacie sobie trasę o kilka kilometrów i omijacie kłopotliwy fragment, który wygląda trochę jak kiepski skrót. 😀
Czas jazdy (z przerwami na zdjęcia, batonika, walkę z wiatrem :P) to niecałe 4 godziny. Tempo bardzo spacerowe.
Sama trasa – mało malownicza, dlatego zdecydowanie polecam zaplanować sobie ją drogami prowadzącymi bliżej jeziora.
![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3710-1536x2048.jpeg\")
Skoro jesteśmy przy aspekcie malowniczości, to o ile trzymając się trasy znajdziemy się może w dwóch – trzech miejscach, to jestem przekonana, że wystarczy skręcić w „bezdroża” i widoki same Was znajdą. A z tych na trasie – obowiązkowo trzeba zatrzymać się przy wieży widokowej w Siemianach, okolicach Jerzwałdu, no i w samej Iławie – wspomnę tylko o promenadzie ze ścieżką rowerową, chodnikiem, placami zabaw, pomostami i miejscami idealnymi do odpoczynku po 70 km.
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3734-2048x1536.jpeg\")
Przyjazd tutaj poza sezonem to był strzał w 10! Jadąc ogólnodostępnymi drogami, można było czuć się bezpiecznie. Ruch był spokojny, kierowcy wyrozumiali 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3730-2048x1536.jpeg\")
Jeśli lubicie jeździć po lesie – jest pięknie! Jeśli czas pozwoli – chciałabym przyjechać tutaj jesienią. Tu musi być pięknie – słońce odbijające się w kolorowych jesiennych liściach, zapach wilgoci, chłód, mgiełka… ah, jesień!
\nW podróży towarzyszyły mi – zające, sarenki, dzikie gęsi, myszołowy, jastrzębie, czaple, żurawie, bociany… i całe mnóstwo innych niezidentyfikowanych leśnych stworów. Komarów jeszcze nie było. Ah, i były robale rozbijające się o kask i okulary.
\nA na koniec – pyszna szarlotka na ciepło z lodami, i kawa. Wszystko z widokiem na jezioro.
\nPatrząc po pół roku na zdjęcie poniżej, czuję, że to była ta iskra, dzięki której sezon 2024 spędziłam dość aktywnie, uwierzyłam, że mogę!
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3744-2048x1536.jpeg\")
o kwestiach organizacyjnych
\nIława jest cudownie skomunikowana – zarówno pociągiem, jak i samochodem dojedziemy tutaj bez problemu. Z rowerem czy bez. A jak już jesteśmy przy pociągach, to następnym razem rozejrzę się dokładnie po budynku dworca. Został on wybudowany w 1876 roku, a od 2006 roku widnieje w rejestrze zabytków. Niedaleko dworca stoi „prawdziwa” lokomotywa, która nie tylko ładnie wygląda, ale dodatkowo regularnie wydaje z siebie dźwięki 😀
\n![\"\"](\"https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3656-2048x1536.jpeg\")
Baza noclegowa w Iławie jest rewelacyjna – do wyboru, do koloru! Hotele, apartamenty, mieszkania, domy, domki, pokoje, jachty, namioty… co komu pasuje, na każdy portfel i na każde zachcianki.
\no ciekawych miejscach zobaczonych na trasie
\nIława – promenada, Dworzec i parowóz
Jerzwałd – cmentarz, Zespół Parków Krajobrazowych Pojezierza Iławskiego i Wzgórz Dylewskich
Siemiany – platforma widokowa
Boreczno – kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – budowa XIII/XIV wiek
niezbędnik
\nPoczątek / koniec Iława
Długość trasy 70 km
Kiedy jechać Każda pora roku wydaje się być dobra. W sezonie wakacyjnym jest zapewne mnóstwo komarów i turystów, i nieco mniej spokoju.
Czym jechać Każdy rower poradzi sobie z tą trasą (szosa, gravel, cross, miejski)
Co zabrać ze sobą W cieplejszym sezonie poleciłabym coś na komary i muchy.
Jak dojechać Poza oczywistym samochodem, jest opcja dojazdu pociągiem. Przy dobrym rozplanowaniu i dobrej kondycji – można „zrobić to” bez noclegu.
Gdzie się zatrzymać Do wyboru, do koloru! Mamy do dyspozycji hotele, pensjonaty, pola namiotowe, kwatery prywatne, łodzie i łódki 😀
z zapisków
\nW przygotowaniach do wyprawy towarzyszyły mi – trema i ekscytacja – na zmianę. Tutaj wiele rzeczy działo się pierwszy raz:
\nTrasę przejechałam kilkadziesiąt razy na mapach, miałam przygotowane notatki – gdzie w którą stronę skręcić, gdzie dokładnie będzie mój wagon i którym wejściem mam wejść 😀 spakowana byłam na tydzień 😀 w końcu bagaże miały zostać w hotelu.
A wyszło, jak wyszło 😀 Wejście do wagonu było nie tak, gdzie miało być, dojazd do hotelu (w tych emocjach), trochę się wydłużył, rzeczy wzięłam za dużo (cenna lekcja jak się pakować), a z emocji nie mogłam za dobrze spać, bo jeszcze w nocy padało! I była to 1 w nocy i liczyłam ile godzin ma jeszcze padać i czy skończy do 9-tej – kiedy to chciałam wyjeżdżać. Potem pocieszałam się, że to tylko 70 km, i zaraz po tym mogę wskoczyć w suche ubrania i wrócić do domu 😀
Po wszystkim, gdy już piłam kawę i zajadałam szarlotkę, wiedziałam, że wyszło dobrze. I że mogę, i nie jest to nieosiągalne, i że dam radę.
\n***
\nTo mój pierwszy wpis na odświeżonej stronie. Będę wdzięczna za wszelkie uwagi 😀
Niebawem pojawią się pliki z trasami do pobrania – w formacie .gpx
***
\n", "image": "https://funia.eu/media/posts/5/IMG_3656-2048x1536-2.jpeg", "author": { "name": "funia" }, "tags": [ "rower", "Polska", "Jeziorak", "Iława" ], "date_published": "2026-04-01T22:01:20+02:00", "date_modified": "2026-04-04T12:14:56+02:00" } ] }